Eğitim nedir ? Eğitim; okullar, kurslar, üniversiteler, enstitüler aracılığıyla bireylere hayatta gerekli olacak bilgi, beceri, yeteneklerin verilmesidir.  İngilizce “education” anlamına gelen eğitim, Latince “educare” fiilinden gelmekte. “Educare”; inşa etmek, ayağa kaldırmak manasına gelir. Kısaca eğitim; insanı inşa etmek, insanı bilgi kalkanıyla donatmaktır.

Eğitim hizmetini mükemmel bir şekilde verebilmek için, eğitim verilecek kurum (okul-kurs-üniversite-enstitü) bulunmalıdır. Bu kurum; güvenli, iç ve dış etkilere dayanıklı bir binada bulunmalıdır. Eğitim verilecek kurum, orayı yönetmeye hazır ve koordinasyonu sağlayacak kişiler tarafından (müdür-başkan-rektör) yönetilmelidir. Eğitim, bunun için yetiştirilmiş kişiler (öğretmenler) tarafından gerçekleştirilmelidir. Eğitim hizmetini almaya yükümlü olan kişiler (öğrenciler) bu hizmeti almaya hazır olmalıdır, en iyi şekilde yararlanmaya çalışmalıdır. Eğitim kurumunu daha bayındır ve güvenli hale getirebilecek kişiler bulunmalıdır. (hizmetliler) Seviyeler arası geçiş ve bu geçişte kullanılan sınavlar, güvenli ve bilimsel bir şekilde olmalıdır. Eğitim hizmeti, kolektif bir kavramdır.

Bizim ülkemizde bu uygulanıyor, bu kolektifliğin ülkemizde olduğunu inkâr edemeyiz. Fakat ülkemizde eğitim sistemi sakat bir sistemdir. Çünkü bu sistemdeki ögeler ya kör topal çalışmakta ya da hiç çalışmamaktadır.

Okullarımızın durumuna baktığımızda çoğu okul eski püskü, bakımsız, depreme dayanıksız binalarda bulunmaktadır. Bazı okullarımızda tesisatta ciddi problemler vardır, hatta tuvaletler çalışmamaktadır. Bunun çözümü için, yeni binanın yapılması yerine, başka bir okulla aynı binayı paylaştırılmak çözüm olarak gösterilmektedir. Birleştirilmiş sınıflar da bu soruna tuz biber olmaktadır.

Okul müdürlüklerinin çoğuna, bir gruba üye kadrolar yerleştirilmektedir. Başka gruplardan üye kadrolar daha alt görevlere yerleştirilmektedir. Bundan dolayı alanına hâkim olan kadrolar yerine, torpille yerleştirilmiş kadrolar eğitim hizmetini gerçekleştirmeye çalışmaktadır.

İdealist öğretmen sayısı azalmakta, sallabaşı al maaşı şeklinde çalışan personeller artmaktadır. Bazı öğretmenler, kendi egolarını tatmin etmek için öğrencilere ve mestektaşlarına haksızlık yapmaktadırlar.

Öğrencilerin çoğu; dersi derste öğrenmeyip, günlük çalışmayı uygulamadığı için başarılı olamamaktadır. Öğrencilerin çoğu; akademik yaşantısını bir şeyler öğrenerek değil de, başkalarının önüne geçmek, birilerinin gözüne girmek için heba etmektedir. Burada aile, çevre ve medyanın da parmağı vardır fakat öğrenci; öğrenmek ve çalışmakla yükümlüdür. Öğrenmeyi amaç haline getiren öğrenci başarılı olur.

Okullarımızda hizmetli sayısı azdır. Büyük okullar, daha fazla hizmetli almak için ağır bir masrafın altına girmektedir. Okullarımızın çoğunda güvenlik görevlisi bulunmamaktadır.

Seviyeler arası geçiş ve sınavlarda çoğu zaman hile-hurda olmakta, usülsüzlük bulunmakta, insanların zamanı ve emeği boşa gitmektedir.

Okullarımız öğrenci kaybetmekte, üniversitelerimizde siyasi olaylar, akademik olaylardan daha fazla gündem oluşturmaktadır. Enstitülerimize, alana hâkim olmayan kişiler getirilmektedir.

Resmi okullarımızın durumundan dolayı öğrenciler özel öğretim kurumlarına gitmektedirler. Bu olay, uzun vadede eğitimin özelleştirilmesi demektir.

Bundan dolayı eğitim sistemimiz sakattır. Bunu düzeltmek için lafı bırakıp icraata geçmeliyiz.

Eğitim sistemi sakat olanın geleceği sakat olur.

Kerem YAKUTLU

Maalesef bu sıralamada birinciyiz. Ülkemizin %54,2si okulu asıyor. Nedenini hiç düşündük mü? Düşünmedik. Bunun nedeni ülkemizdeki eşitlik. Neyi kastettiğimi örnekle açıklayayım. Ülkemizde liselerden kaçanlar çok fazla. Veya okuyamayanlar. Yine OECD’nin PISA 2012 verileriyle hazırlamış olduğu okulu asan ülkeler sıralamasına bakarsak en az okulu asan topluluk Japonlar. Bunun nedenlerini belirlemek amacıyla bir araştırma yaptım ve şunu gördüm. Japonya’da eğitim sistemi hafifletilmiş ülkemize göre. Japonya’da ilkokullar eğitilirken amaçlanan şey çocuğun bireysel ve fiziksel gelişiminin doğru biçimde olması ve yaşıtlarıyla iyi iletişim kurabilmesidir. Bunun dışında her sınıf için ayrı ayrı ders saatleri var. Örneğin 1.sınıflara haftada 25 saat ders verilirken 2.sınıflara haftada 26 saat ders veriliyor. Japonya, çalışan çocukları da düşünmüş ve liseleri üç çeşide ayırmış. İlk çeşit tam gün eğitim yapan ve üç yıl süren lise, ikinci çeşit çalışan gençler için yarım gün eğitim veren ve dört yıl süren lise, üçüncü ve son çeşit okuldan uzakta olan öğrenciler için mektupla öğretim lisesi.

Bizim ülkemizde ise eğitim tek tip. Ya sabahçı-öğlenci düzeni ya da tam gün. Bunun yanı sıra her sınıf haftada 30 saat ders alıyor. Hatta bu sene gelen yönetmelikle 5’inci, 6’ıncı ve 7’inci sınıflar 35 saat ders görmekteler. Birinci sınıfa giden bir kardeşim var, oradan biliyorum. Müfredatı çok ağır. Birinci sınıf çocuğuna eldeli toplama öğretiyorlar. Onlar daha el kadar çocuk. Daha ahlaki, bireysel yönleri gelişmemiş çocuklara sadece bireysel ve ahlaki yönde eğitim verecekleri yerde birinci sınıflara matematik öğretiyorlar. Bu çok yanlış bir uygulama.

Ülke olarak eğitim sistemimizde köklü bir değişikliğe gidilmeli. Gerek müfredat gerekse sosyal aktivite bakımından. Öğretmenlerimiz de önemli tabii. Onların şartları da iyileştirilmeli. Öğretmen olmak isteyen biri olarak ek derslerin bu kadar az paraya verilmesini emeğe saygısızlık olarak algılıyorum.

Ülkemizde bu sorunların düzeltilmesini diliyorum.

Beril IŞIK