Psikolojide ya da evrende her nerede ise; pozitif olumlama yapın denilse de ben bu sene kendimi “TEOG mağduru” olarak hissediyorum, hayır hayır, hissettiriliyorum…

— Nasılsın canım ?

— İyiyim, TEOG mağduruyum…

Neden mi böyle hissediyorum ? Sebebi açık. Çünkü fakülte düzeyinde bir eğitimciyim ama çocuğumun eğitimini şekillendiremiyorum. Bu memleketin geleceği için başarılı gençler yetiştirmeye uğraşıyorum, kendi çocuğumun geleceğinden endişe duyuyorum. Tabii ki pozitif olumlama ile ümitli bir gelecek için çabalıyorum. Ama sonuç her zaman beklediğimiz gibi olmuyor. Çocukların hali ortada. İlk sınavdan ağlayarak çıkan çocuklarımızı görseydiniz. Okul bahçesi değildi orası; çocuklar öylesine hıçkırarak ağlıyordu ki… Çaresiz gözlerle annesini, babasını arıyordu ki…Sanki bir yakınını kaybetmişçesine boşlukta, sadece boncuk gibi gözyaşları dökülüyordu. Evet, çok “yakınını” kaybetme korkusu yaşadı bu çocuklar. Hem de en yakınını, “yakın geleceklerini”. Şirket yönetir gibi derslerini yönetmek, testlerini yönetmek, cevap anahtarlarını yönetmek, yanlışları kontrol etmek.

Hocana sordun mu ?

Kaç aldın ?

Kaç yanlışın var ?

Bu travmayı nasıl atlatacaklar gerçekten bilmiyorum….

Türkan UZUN

Bu yazının tüm hakları ozancorumlu.com’a aittir. www.ozancorumlu.com biçiminde aktif bağlantı kurulabilir, açık kaynak gösterilmek kaydıyla içerik kullanılabilir. Açık kaynak göstermeden yapılan alıntılar için yasal takip yapılacaktır. ©

Siz de sitemizde konuk yazar olabilirsiniz. Detaylı bilgi için tıklayın.